Η πρωτοβουλία υλοποιήθηκε με τη στήριξη του Υφυπουργείου Τουρισμού και εντάσσεται στη ευρύτερη προσπάθεια αναβάθμισης του Πάρκου Καλλιτεχνών «Μεσόγειος», με στόχο τη δημιουργία ενός ζωντανού χώρου πολιτιστικής έκφρασης, καλλιτεχνικής δημιουργίας και εμπειρίας για κατοίκους και επισκέπτες.
Η επιλογή των έργων πραγματοποιήθηκε μέσω διαγωνιστικής διαδικασίας, υπό την εποπτεία Επιτροπής Αξιολόγησης, η οποία απαρτιζόταν από τους κ.κ. Άθω Καζαντζή, Βίκτωρ Μαντοβάνη, Ιωσήφ Χατζηκυριάκου, Κατερίνα Σταύρου και Ειρήνη Κωνσταντίνου.
Εμπνευσμένες από τη θεματική «Μεσόγειος», οι νέες γλυπτικές δημιουργίες αναδεικνύουν τη διαχρονική σχέση του τόπου με τη θάλασσα, την ιστορία και τον πολιτισμό. Κάθε γλυπτό συνοδεύεται από ειδική σήμανση με QR code, μέσω της οποίας οι επισκέπτες μπορούν να ενημερωθούν για τον δημιουργό και την καλλιτεχνική σύλληψη του έργου. Με την προσθήκη των δύο νέων δημιουργιών, το Πάρκο διαθέτει πλέον συνολικά οκτώ γλυπτά, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τον χαρακτήρα του ως υπαίθριου χώρου τέχνης.
Παρουσίαση των γλυπτών
Τίτλος έργου: Ζωόμορφος Αμφορέας, Καλλιτέχνης: Βάσος Δημητρίου
Ένα πρωτότυπο
εικαστικό γλυπτό που λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στη συλλογική μνήμη και τη
σύγχρονη πραγματικότητα. Κεντρικός άξονας είναι ο ζωόμορφος αμφορέας, μια
σύγχρονη, αφαιρετική επανερμηνεία του αρχαίου μεσογειακού αγγείου. Από απλό
χρηστικό σκεύος, ο αμφορέας μεταμορφώνεται σε ζωντανή οντότητα. Μέσα από
οργανικά στοιχεία, όπως άκρα και στόμια που παραπέμπουν σε κεφαλές ζώων, το
έργο αποκτά κίνηση και ενέργεια, λειτουργώντας ως συμβολικός «φύλακας» του
χώρου. Ο υβριδισμός αυτός αναδεικνύει τον άρρηκτο δεσμό του ανθρώπου της
Μεσογείου με τη γη και το ζωικό βασίλειο.
Η τοποθέτηση του κεραμικού σώματος πάνω σε έναν βιομηχανικό μεταλλικό κύλινδρο εγκαθιδρύει έναν δυναμικό διάλογο ανάμεσα στην τεχνολογική ακρίβεια και τη γήινη, χειροποίητη υφή, συνδέοντας τις ιστορικές ρίζες με το μέλλον.
Κατασκευασμένο με την τεχνική Stoneware Paperclay και ψημένο στους 1200°C, το έργο αποκτά ανθεκτικότητα πέτρας και πλούσια απτική υφή. Εγκατεστημένο απευθείας στο φυσικό χώμα της Πλατείας Μεσόγειος, μοιάζει σαν αρχαιολογικό εύρημα που αναδύθηκε από τον χρόνο, αποτελώντας ένα οργανικό και αναπόσπαστο σημείο αναφοράς για τον δημόσιο χώρο.
Τίτλος έργου: Το Σπίτι που Φέρεται, Καλλιτέχνης: Αντώνης Τζιαρρίδης
Ένα ανθρώπινο σώμα φέρει στην κορυφή του ένα σπίτι. Το σώμα γίνεται φορέας ενός τόπου, ενώ το σπίτι παύει να είναι απλώς ένας χώρος κατοίκησης και μετατρέπεται σε σύμβολο μνήμης, ταυτότητας και του αισθήματος του ανήκειν.
Στη Μεσόγειο, έναν τόπο διαρκούς μετακίνησης, συνάντησης και ανταλλαγής ανθρώπων, πολιτισμών και ιστοριών, το σπίτι αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία. Είναι ο τόπος από τον οποίο ξεκινάμε, αλλά και κάτι που μπορούμε να κουβαλάμε μαζί μας, ακόμη κι όταν απομακρυνόμαστε από αυτόν.
Το έργο «Το Σπίτι που Φέρεται» αναφέρεται στην ανθρώπινη ανάγκη να δημιουργούμε έναν τόπο που να μας ανήκει και στην ιδέα ότι, τελικά, το σπίτι μπορεί να βρίσκεται όχι γύρω μας, αλλά μέσα μας.
